2.20. Pianoles.
Died:
Vind-jij het niet jammer dat je absoluut geen piano kan spelen? Je had ook les moeten nemen. Hardstikke leuk. Heb je wat aan gemist.
Iedere week op je fiets door de regen naar les om stukken in te studeren die je niet wilt instuderen maar die je toch moet instuderen en als je ze dan eenmaal ingestudeerd hebt wil niemand ze horen.
Met twee keer per jaar een voorspeelochtend bij de pianoleraar thuis. Die had een echte concertvleugel waar een bronzen beeldje van Bach op stond. Met daaronder een koperen plaatje waarop stond geschreven: Johann Sebastian Bach 1685-1750.
Jongens en meisjes, weten jullie misschien wie dit is?
Dat is J.S. Bach, mijnheer.
En weten jullie ook wanneer die leefde?
Als u hem iets dichterbij houdt wel, mijnheer.
En nou is het zo leuk dat Diederik van diezelfde Bach vandaag voor ons een menuet gaat spelen. Diederik, misschien wil je ons vertellen wat vind jij zo mooi vindt aan deze menuet.
Dat hij de laatste driehonderd jaar pas door 9,5 miljard pianoleerlingetjes is gespeeld alleen nog niet door mij.
Ga je gang.
En aan het eind van de ochtend kwam de pianoleraar zijn vrouw binnen met haar spekzolen, haar nepkapsel en haar zelfgebakken cake. Twee maal per jaar die zelfgebakken cake. Heb je wat aan gemist.
Jongens en meisjes, kijken jullie eens wat ik hier voor jullie heb? Een zelfgebakken cake.
Die zelfgebakken cake was altijd te droog of te nat of te dik, te dun, te lang, te kort, te licht of te machtig, want waarom zou je een cake bij de bakker kopen die veel en veel lekkerder is als je hem ook zelf kunt bakken waar niemand om gevraagd heeft.
