1.13. De Oude Buurt.
Een liedtekst van Jan Boerstoel, speciaal geschreven voor Andermans Eiland.
De huizen zijn nog net zo grauw als dat ze vroeger waren,
de tuintjes net zo armetierig in het algemeen.
alleen de kruidenier is weg en niemand weet waarheen,
maar verder is er eig'lijk niets veranderd sinds de jaren,
dat ik dit allemaal bij name kende, steen voor steen.
De buurt waar je geboren bent, die kun je nooit vergeten,
al raak je later nog zo afgetakeld en seniel.
De kleuren van je kindertijd zijn in je huid gebeten,
de straten van je jeugd laten hun stempel op je ziel.
De vrouwen hebben nog die vaalheid van hun regenjassen,
de mannen dragen 's zondags nog hun hemd over hun broek.
De meisjes giechelen in de patatzaak om de hoek.
Ze weten altijd nog precies waarvoor je op moet passen,
maar snappen niet, dat ik inmiddels heel wat anders zoek.
De buurt waar je geboren bent, die kun je nooit vergeten,
al raak je later nog zo afgetakeld en seniel.
De kleuren van je kindertijd zijn in je huid gebeten,
de straten van je jeugd laten hun stempel op je ziel.
In het plantsoentje staan nog steeds die verveloze banken,
daar horen de bejaarden, ditmaal zeven op een rij.
Een oud-gebleven buurman knikt en glimlacht tegen mij,
ik lach terug en voel meteen de neiging om te janken.
alles is nog hetzelfde, maar ik hoor er niet meer bij.
En toch loop ik te denken: waarom ben ik nou niet blij?
